calidonia.blogaliza.org/2006/08/08/sospeitas-razoabeis/
enviado por Spaviladiyo hai 1060 dias 22 horas 59 minutos, publicado hai 1060 dias 21 horas 23 minutos
Calidonia bríndanos unha hipótese do porqué dos incendios que asolan Galiza. Breve e ilustrativa.
Máis que sospeitoso semelha. E insisto, cántos dos concelhos que recalificaron de urxencia os seus plans urbanísticos son hoxe víctimas do lume? Igoal levabamos outra sorpresa.
el suelo rústico urbanizable no existe en la lei que lleva vigente desde el 2002. en el suelo rústico, salvo escepciones vinculadas al uso del suelo, arquitectura tradicional, equipamientos especiales y poco más, no se puede edificar. el suelo que se quema pasa a ser rústico de protección sea cual sea la clasificación previa.
lo pongo aquí porque en el blog de calidonia no hay manera
Ten Vde. razón no da lei, pero sabe cantos concellos galegos teñen aprobado PXOM e desde que ano o teñen? Non só os máis pequenos. Sabe cantos PXOM hai paralizados por non axeitarse á Lei do Solo de Galiza desde o 2003 e polo tanto cantos concellos sen ordenación funcionando con normativa subsidiaria e decretos da alcaldía? Sabe cantos concellos respeitan a legalidade do seu propio PXOM ou da Lei? Coñece os casos do Levante español nos que iso non impediu a especulación do chan? Pois iso.
votos: 0, karma: 0
escrito por Calidonia hai 1057 dias 18 horas 1 minuto
Cierto, pero la lei está por encima de las normas subsidiarias o de los PXOM, además de tener la obligación de ponerse al día. Cierto que en muchos casos hay una falta de aplicación de lei, pero lo que yo quería comentar es que no es un caso de vacío de lei. Hay una herramienta que se está poniendo en marcha, pero hay mucho que cambiar en actitudes y formas de actuar. Y no sólo política. La reforestación del espacio agrícola tradicional con especies de crecimiento rápido es algo que no se explica únicamente por una política de subvenciones fatalmente orientada.
La administración, la local y la autonómica, está cambiando. Poco a poco, pero lo está haciendo. Con un retraso de unas décadas, pero más vale tarde que nunca.
comentarios
Ademáis, na miña opinión, a hipótese non anda descaminada
A verdade é que penso que é muito assissado o que sugere Calidonia.
Máis que sospeitoso semelha. E insisto, cántos dos concelhos que recalificaron de urxencia os seus plans urbanísticos son hoxe víctimas do lume? Igoal levabamos outra sorpresa.
Eu coido que non é sorpresa, é unha evidencia xa
O servidor de Blogaliza pode estar caído, así que o contido da noticia pode verse tamén aquí: ardegaliza.info/?p=12
el suelo rústico urbanizable no existe en la lei que lleva vigente desde el 2002. en el suelo rústico, salvo escepciones vinculadas al uso del suelo, arquitectura tradicional, equipamientos especiales y poco más, no se puede edificar. el suelo que se quema pasa a ser rústico de protección sea cual sea la clasificación previa.
lo pongo aquí porque en el blog de calidonia no hay manera
Ten Vde. razón no da lei, pero sabe cantos concellos galegos teñen aprobado PXOM e desde que ano o teñen? Non só os máis pequenos. Sabe cantos PXOM hai paralizados por non axeitarse á Lei do Solo de Galiza desde o 2003 e polo tanto cantos concellos sen ordenación funcionando con normativa subsidiaria e decretos da alcaldía? Sabe cantos concellos respeitan a legalidade do seu propio PXOM ou da Lei? Coñece os casos do Levante español nos que iso non impediu a especulación do chan? Pois iso.
Cierto, pero la lei está por encima de las normas subsidiarias o de los PXOM, además de tener la obligación de ponerse al día. Cierto que en muchos casos hay una falta de aplicación de lei, pero lo que yo quería comentar es que no es un caso de vacío de lei. Hay una herramienta que se está poniendo en marcha, pero hay mucho que cambiar en actitudes y formas de actuar. Y no sólo política. La reforestación del espacio agrícola tradicional con especies de crecimiento rápido es algo que no se explica únicamente por una política de subvenciones fatalmente orientada.
La administración, la local y la autonómica, está cambiando. Poco a poco, pero lo está haciendo. Con un retraso de unas décadas, pero más vale tarde que nunca.